|
|
|||
|
|
|||
|
Canımız, ciğerimiz Sevgili Aydın Abimiz, 1949 yılının sisli bir Elazığ sabahında doğum sancısı çeken annesinin yardımına koşan ebeye “Asgari ücretle araya mı girilir kardeşim” diyerek briç dünyasının ilk fırçasını kaydı. Hecelemeye ti-yef-liii…şan-ja..tuu…ka-yoo gibi garip sözlerle başlayınca annesi onu mahallenin falcısına götürdü. Falcı onu okuyup üfledikten sonra yeşil bir karta “PAS” yazarak ona bir muska dikti ve nazar değmesin diye boynuna astı. Daha 1.5 yaşındayken babası onu lunaparka götürdüğünde inanılmaz bişey oldu. Kendisine koz helva uzatan babasına “ Ey gidi adem oğlu koz yiyen kesesinden yer, şu anda senin cebinde 3 onluk, 2 beşlik, 1 de çeyrek kaldı. Bu gidişle ay sonunu nasıl çıkaracaksın ! “ diyerek feryad-ı figanda bulundu. Ayakları üstünde doğrulup ilk adım attığı gün soluğu Tömbeki Seyfi’nin kahvesinde aldı. Piştiye oturdu. Kısa bir sürede hepsini silkeledikten sonra “Bu da oyun mu yawww…biyiç yok mu biyiç” dedi. Dikkatinizi çekerim, Aydın’ın bunu sorduğu gün daha Behçet, Yavuz, Yalçın, Hasan v.b. doğmamıştı. Ama Aydın sabırlıydı. Ağız tadıyla fırça kayabilmek için yarım asır beklemeyi göze aldı. Bu arada bizim lavuklar doğdu büyüdü ve fırça yiyecek kadar gelişip serpildiler. Aydın da bu arada İTÜ – Makina bölümünü bitirdi. Sonra kader onu bir gün Ataköy Briç Kulübüne getirdi. Bundan sonrası şöyle; - Behçeeet , behçeeeet yeni mi başladın briceee ! - Yaww Aydın abi, sus konuşma allah aşkına, bi bildiğiiiiim var heraldeeee! - Şurdan Mahmut’u çağırsaaam senden iyi deklare verir!… - Çağır gelsin o zaman ! - Mahmuuuut, mahmuuuut gel buraya ! - Buyrun bişey mi vardı ? - Baksana, kardeşim Aydın abiye 4 pik dedim…Yarım saattir fırça yiyorum… - Yooo, gayet güzel konuşmuşsunuz. Bravo size Behçet Bey !... - Ne doğrusu kardeşim, sen kimsin !... - Ben mi, Mahmut. - Hangi Mahmut kardeşim ? - Zia Mahmut. - Öyle mi, Zia Mahmut olmuşsun ama boşuna olmuşsun, bari otur da deklare öğren biraz!
…. - Yaww, ne bileyim ben Aydın abi, trefliye kupun var diye ? - Kupun batsın senin, yaww lövemi bırak kardeşim…Benim lövemi alma… - Allaaa allaaaaa aldık bi kere ne yapalım… - Alma kardeşim alma yawww, ben küçük koymayı bilmiyo muyum… - Oyna Aydın abi … - Ne oyniiiim kardeşim…oynayacak hal mi kaldı…Sus, madem oldu, özür dile ..bitsin… - Tamam abi özür… - Yaww ne özürü kardeşim...Hem ruama as koyuyor hem de özür diliyor… Gelin, abi kim oynayacaksa oynasın…Ben oynamıyorum… - İyi bırak Aydın abi, ben devam edeyim… - Ne yani Mustafa, ben oynamayı bilmiyo muyum ?!... - Peki oyna o zaman…
- Yaww adam
benim ruamı asla ezdi, niye oyniiiim ki…Aaaaa, durun bi
dakka İçişleri Bakanı arıyor… Heee, Hanım
kulüpteyim…Yooo şimdi girdim…Öyle bir iki oyun
izliyorum…Tamam…Tamamm…Yooo, merak etme gelirim
birazdan…Saol hanım saol…Nerede kalmıştık…Heee Yavuz el
sendeydi… İyi ki geldin…Ben de gelir gelmez seni sordum
, Yavuz yoksa ben oynamam dedim walla … - Yaww Aydın abi inan ben de şimdi onu düşünüyordum…Tam, 2 kör mü deseydim yoksa diyordum… - Hah! Aferin, çok iyi deklare veriyorsun Yalçın…. Yaaaww allah allaaaaah pike niye vale giriyorsun ki Yalçın… - Hay ağzını öpiiiim, abii…Ben de tam şimdi kendi kendime “yaw yalçın pike niye vale giriyorsun ki” diyordum… - Aferin Yalçın…Çok iyi oynuyorsun bu oyunu…Haydaaaaa!...Yaww niye Kör asını çekmiyorsun kardeşim, eve mi götüreceksin ! - Yaaww Aydın abi ben ne dangalağım biliyor musun, niye çekmiyorum ki kör asını eksi 2 olsun…Yok abi yok ben bu brici öğrenemem !...
- Yoook
yooook öyle deme sen çok iyi briççisin Yalçın!...
İlahi Aydın
abimiz iyi ki sen varsın
Ayın Portresi |
|||
|
|
|||
|
|
Hasan Fırat Eski arkadaşı Oyun masası üstünde bilip bilmediğimiz yaşamlar sergilenir, sesleri duyulmaz, hareketleri görülmez canlar hapsolmuştur çerçevelerine. Ebediyen orada o katılıkta olacaklar, sevgiyle bakanlara ortaklık sunacaklar. Oyun masalarının gerçek tutkunu olan Aydın abiyi 1980 yılında tanımıştım. istanbul açık dörtlülerden birini, Alpaslan takımında 1983 yılında oynadığmı hatırlıyorum.Bundan sonra da sayısız kez birlikte oynadık. Çoğu özel turnuvalardı.Aydın abi ile oynamak zevkti. Bricin dışında Aydın abinin beni her zaman derinden etkilemiş olan, başkalarının acılarını hissetme özelliği onu dikkatle dinlemeye sevk etmiştir. Kocaman bedeninde şair duyarlılığında bir yüreğe sahip olduğunu hep düşünmüşümdür. Hep anlatılan bir anımı anlatarak yazıyı sonlandırmak istiyorum. |
||
|
Majör Briç Kulübünün ilk zamanlarında Aydın
abi ile bir butler turnuva oynuyoruz.Ben kuzeyde oturuyorum, Aydın
abi güneyde.Batıda ise halen briç oynamaya devam eden Handan Arman
hanımefendi var.3 SA'ya ulaştık. Deklaran Aydın abi. Handan hanım
dam körü atak etti. Yer olarak bende Rua üçlü kör var, Aydın abide
ise üç boş kör var. Aydın abi epeyce düşündü ve Rua körü girmeyerek
boşladı.Handan Hanım bu kez vale körü oynadı. Aydın abi vale köre de
Ruayı girmeyip boşladı. El kendinde kalan Handan Hanım bu kez as
körü ve iki adet daha körü çekerek kontratı bir batırdı.Aydın abi
ruayı girseydi, kontratı +1 ya da +2 yapacaktı. Bana da şaka yapacak bir konu çıkmıştı. Aydın abinin tüm tehditlerine karşın olayı Aydın abinin gençlik arkadaşı Ahmet Fethi Oral'a anlatmam yeterli olmuştu. Malatya'ya kadar ulaşan bir şaka böylece oluştu. Bu dünyadan göçen Aydın abinin Aydınlık ve huzur içinde yatmasını diliyorum. Ocak-2008 |
|||
|
|
|||
 |
DR.Necmettin Çanga Ataköy Briç Kulübü Dostu Sevilen, sayılan, aranan briç ustası Aydın Alpaslan arkadaşımız hayata erken PAS dedi. Briç oynayanlara briçte pas geçmeyi öğrenmeyi önerirdi. "Pas en iyi deklare" derdi. Keşke hayata bu kadar erken "pas" demeseyd, briç dünyazı büyük bir ustasını yitirdi. Allah rahmet eylesin. 08.01.2008 |
||
|
|
|||
|
|||
|
Bir süre sonra, Aydın abinin kulübe geldiği
günlerde masa sayısında otomatik artış olduğunu farkettim. Onun
gören oyuncuların hem motivasyonu artıyor, hem de çevresinde
akademik bir tartışma ortamı oluşuyordu. İkisi de kulüp için son
derece yararlıydı. Bunun üzerine tek kişilik yönetim kurulu olarak
Aydın abiden kaç oyun oynarsa oynasın tek oyun parası almaya
başladık. Hiç almazsak bize gücenebilirdi. Nitekim bir süre sonra
“joker” müessesesini yürürlüğe koyduk. Aydın abi artık kulübün 1
numaralı jokeriydi. Bu kavramı çok beğendiği belliydi, joker
olmaktan büyük heyecan duyuyordu. Hem kulübe “masa” yaparak büyük
katkı sağlıyor, hem yenildiği zamanlarda skor kendisine yazılmıyor,
hem de kimle oynarsa oynasın “joker” olduğu için ortağını büyük
fırça darbeleri altında ezmek yerine küçük fırça rötuşlarıyla
yetinmeyi seçebiliyordu. Bu bağlamda Aydın abi kulübümüzde saygın bir briç önderi ve ustası olarak hep örnek alındı. Yavuz ondan kavuğu devralabilmek için çevresinde dört dönerdi. Hatta, “Aydın abi araban var mı, bırakayım mı seni eve” derdi. Bu tür küçük jestler onu çok mutlu ediyordu. Çok sayıda birileri için kulüpte Aydın abi varsa gırgır vardı, muhabbet vardı, briç vardı. Örneğin behçet’in daha kapıdan girerken gözleri parlardı. “Aydın abi geldi mi ?” Eğer geldiyse, değmeyin keyfine. Hasan büyük şefin karşısına bir soluk benizli olarak ve “ugh” diyerek otururdu. Yavuz daha bir mağrur takılırdı. Selama benzer bişey mırıldanırdı, anlamadığım için..evet geldi burda, ya da birazdan gelir gibi laflar ederdim. Engin, Aydın abiyi daha görür görmez öyle bir“ wayyy kaynanam Aydın abi” derdi ki, hepimiz içimizden tamam birazdan “peşrev” başlıyor diye geçirirdik. O, kulübe girdiğinde ise fan kulüp üyelerini görür görmez “ oooo!... maşallah maşallah herkes burda” diyerek keyiflenir, ama “o” kişi eksikse -sadece o kişi ama- “yalçın da gelecek mi ?” diye sorardı. Bu durumu çekemeyenler daha sonra kulüp tarihindeki bu gerçeği sulandırmaya çalışacaklar ve “yok canım Aydın abi beni de sorardı, beni de mutlaka sorardı” diyeceklerdir. O mutlu günler hiç bitmeyecek sanırdık. İnsan “yaşarken” hep sonsuza dek sürecek sanıyor. (tam bu noktada gözlerim sulanıyor...) Sanırdık, sanırdık ama öyle değilmiş, yanıldık. Dağ gibi bir adam,, bir sevgi anıtı gözlerimizin önünde günbe gün mum gibi eridi…Farkında olduk olmadık… Bir baktık, Alpaslan49 aramızda yok. Yanımızda yok, masamızda yok… Ne demeli, ne söylemeli… Seni çöz özlüyoruz Aydın abi, seni çok seviyoruz. Ah bi kez undo olabilseydi…Sadece bi kez… Mustafa Güngör Ocak 2008 |
|||
|
|
|||
 |
USTAM AYDIN ALPASLAN Aydın Abi ile tanışmamızdan kısa bir süre sonra, onun eşi ile birlikte felç olan köpeklerini veterinerin uyutulması konusundaki önerisine rağmen çocuk bezi bağlayarak yaşatmaya çalıştıklarını öğrendim. Bu beni Aydın Abi ile ilgili etkileyen ilk şeydi. Bu olaydan sonra dediği her şeyi bu bilginin süzgecinde değerlendirdim. Başlıkta da yazdığım gibi, Aydın Abi benim ustamdır. Ustam olmasndan övünç ve kıvanç duyduğum yegane insandır. Bana bildiklerini, sürekli fırça atarak öğretmeye uğraştı. Başarılı olabildiğimi...... sanmıyorum. Bunda sistemin belirsizlikler üzerine kurulu olmasının da rolü vardır. Aydın Abi sonsuz kabul edilen kart dağılımlarının, sonsuz farklı sistemde oynanmasını sistem edinmişti. Bu sistemde mesela double'ların negatif mi ceza mı olduğu tamamen oyunun batıp batmamasıyla ilgilidir.6 seviyesinde bir double oyunun batmaması durumunda kesinlikle double negatiftir. Bazı boardlarda vale sorulması gerekirken bazı boardları yollamak gerekir. Dolayısı ile benim sınırlı zekamın, tamamını kavramasının imkansız olduğu bir sistemdir. |
||
|
Aydın Abi briç literatürüne bilirkişi olarak
otoparkçı Mahmut'u katarak, unutulmaz bir sayfa açmıştır.
Bulunamayan pasların Mahmut'a sorulması gerektiği şeklinde her zaman
geçerli olacak bir yol bulmuştur. Briç oyununa, Aydın Alpaslan gibi bir ustayla tanışmama vesile olduğu için minnettarım. Bilinemezcilik üzerine kurulu sistemi dışında Aydın Abi, kart oyununda mükemme bir oyuncuydu. Board'a bakıp oyunun çıkarını, batarını bu kadar kısa zamanda çözen başka birini tanımadım. Tanımaktan gurur duyduğum,ortak olarak briç oynamaktan sonsuz zevk aldığım, insan olarak mükemmelliyete ulaştığını düşündüğüm, her zaman sevgi ile hatırlayacağım, USTAM Aydın Abi; seni hiç unutmayacağım. Işıklar içinde yat.
Umarım gittiğin yerde iyi bir kare vardır. |
|||
|
|
|||
 |
AYDIN AĞABEYİN ARDINDAN... 3 yıl kadar önceydi. Kulüpte yeniyim. Konvansiyonları yeterince kullanamadığım gibi yer oyununda da inanılmaz hatalar yapıyorum. Bu nedenle “ustaların masası”na oturmuyor, kenardan izliyorum... Bir gün yine kenardan izlerken, Aydın ağabey “geç karşıma” dedi. Bende bir yürek çarpması, sormayın. Çaresiz oturdum... Birkaç el iyi gittikten sonra “batarı
olmayan bir şlem” oynuyorum... |
||
|
“Beni neden utandırdın?” dercesine bir bakış
attığımda, çok üzüldüğümü anladı ve “Tarık hocam da ne yapsın? Piki
ikili, treflileri üçlüymüş...” dedi.
“Usta” kendisi olduğu halde bana “Tarık hocam” diye seslenerek
gönlümü almak istemişti... Kanımca O, tüm dostlarının gönüllerinde hiç
yitirilmeyecek anlamlı bir yer edindiğinin farkındaydı... Yeri gelmişken sevgili dostlarımla bir duygumu paylaşmak isterim... “Arkasından güneş doğmayan bir büyük
kapıdan sonsuzluğa uğurladıklarımız, bizler onları anımsadığımız
sürece yaşamlarını sürdürürler, unutulunca gerçekten ölürler...”
diye düşünüyorum ve O ”adam gibi adam”ı da “unutulmayacaklar”
listeme ekliyorum... Nisan 2008
|
|||
